życie w zielonej skorupie..

Dwanaście godzin pracy ciągiem. Właśnie skończyłam i w gruncie rzeczy powinnam być zniechęcona do komputera. Ale tu teraz tak fajnie. Nosowska skrzeczy, miałczy i mruczy. Papieros dogasa (Tusi nie ma). Ciemno i ciepło.
Ostatnio pisałam o rozsądku a okazało się, że on potrafi się zagubić gdzieś. Przysiada w kącie, udaje, że go nie ma. I wtedy można spostrzec, że on nie zawsze potrzebny. Że życie ma dla nas scenariusz o którym nam się nie śni. Że przewidywania, że oczekiwania, że pewności różne.. A figa!
W noc sylwestrową miałam spać smacznie. Bo tak. Bo mi się nie chciało i po co i na co i bez sensu (sic!). A było tak:
Wsadziłam się w piękną czarną sukienkę, wykończoną subtelną koronką, wsunęłam w kok wsuwki, umalowałam się. Najpierw zrobiliśmy kolację (łosoś pieczony, brokuły z prażoną dynią, chrupiące bagietki). Ja gotowałam i doprawiałam, on zapalał świece i pilnował tego bym nie była spragniona. Najedzeni i zadowoleni przytuliliśmy się na kanapie. Kominek sobie strzelał, Pretty Woman sobie w tiwi leciało. Ja wzdychałam i popiskiwałam przepełniona treścią obrazów, on popatrywał na mnie i uśmiechał się pod nosem. Koło 23 wyszliśmy spacerem do znajomych i zanim się spostrzegliśmy wracaliśmy już ubawieni o 4:30 do domu. Było cudownie. Nowy rok do południa przegadaliśmy w łóżku, potem do wieczora siedzieliśmy u mojej mamy. I rozum nie ma tu nic do rzeczy. Nic się nie da zaplanować w życiu uczuciowym. I mimo iż słucham właśnie sentymentalnych piosenek to jestem szczęśliwa. Tak spokojnie szczęśliwa. I radosna. I sama nie wiem jeszcze co.
Co za wspaniały początek roku :) 

.."gada woda i sitowie, że my mamy się ku sobie"....