życie w zielonej skorupie..

Dryfuję.
Znowu myśli mnie prowadzą na krańce świadomości.
Wieczorami rozdrapują mnie między siebie lęk i niepewność.
Samotność przyczaiła się, czeka.
Szukam odpowiedniej broni. Dłonie mam puste. Usta suche. Bez oręża.
Kołacze się gdzieś w środku resztka nadzieji.
Słońce wyszło. Ale jakoś tak nie do końca.
I ja jestem niedokończona. Półżywa. Półświadoma.
Dni się zaczynają tak samo. I tak samo kończą.
Odnajduję się w tym świetnie. Wegetacja i oczekiwanie.
Czekam na nadejście zmian. Jak zawsze.
Kołyszę w sobie i pielęgnuję miłość.
Czekam.

Niech spadnie deszcz. Tu, we mnie. Niech zapachnie ziemią. Czymś żywym, nareszcie...

Zaraz będę tu nazwana nieczułą, podłą i coś tam jeszcze.. Ale przeszło mi :) Żyć żyję, oddychać oddycham, nie smęcę. Może więcej palę, ale cóż mogę na to poradzić. Leń mnie dopadł i nie chce mi się nic, a tu, mili moi, wielkimi krokami zbliża się urodzinowe party dla Tusi. Dokładnie w dniu wczorajszym, o godzinie 20:20 minęło równiuśko pięć lat, odkąd Mała jest na tym nieboskim padole. Ponieważ miałam akurat zjazd na uczelni to imprezę niespodziankową zaplanowałam na najbliższą niedzielę. Co prawda zjazd był tylko pretekstem-przyznacie, że świetnym.. Przerażeniem mnie napawa sama myśl o gościach u mnie w domu. Jeśli natomiast dorzucę informację, że na imprezie poza ciociami i wujkami będzie moja mama, niedoszła teściowa oraz Współwłaściciel Szanowny Dziecka to może zrozumiecie dlaczego zapieram się wszystkimi kończynami i przesuwam datę imprezy. Niestety wiecęj przesunąć się jej nie da. Jakbym miała mało to postanowiłam zrobić szybką akcję odnawiania domu pod nieobecność dziecka (bo ściany farby nie czuły od trzech lat bez mała..). I tak na piątek wieczór zwala się do mnie towarzystwo z roku, z wałkami i farbami (liczą na jakieś przyzwoite jedzenie, więc dochodzi mi gotowanie). Na sobotę rano mam przewidziane nakładanine tapety u Młodej w pokoju. Po południu może wpadną dziewczyny i odwalimy kosmetykę (czyli m.in. wycieranie kurzy oraz dmuchanie i wieszanie 200różowo-różowych balonów). W niedzielę party, a potem w planach mam solidnego kielicha, coby odreagować całą tę szopkę. Znieczulać się mam zamiar już od piątku, choć mam pewne obawy co do jakości odnawiania pod wpływem procentów. Nic to.

Wracam do swojej pracy (nowiutkiej i bardzo, bardzo fajnej, ale o tym kiedy indziej).
Ściskam Was mocno z tej obrzydliwie mokrej i pochmurnej podwarszawskiej mieściny.

"Jeszcze oczy ci rozjaśnia
każdy uśmiech mój i gest.
Jeszcze świecę ci jak gwiazda,
ale to już nie tak jest."

Taaaak. Wróciłam :) Się skończyło. Tak jak się zaczęło.
Jedno doświadczenie więcej.
Zmiana statusu.
Bogatsza w doświadczenia.
Uboższa o dwie osoby w jednej..
Przyjaciela i mężczyznę.
Bardziej samotna chociaż mocniejsza.

Cześć Wam.



"Umrzeć - tego nie robi się kotu. 
Bo co ma począć kot 
w pustym mieszkaniu. 
Wdrapywać się na ściany. 
Ocierać między meblami. 
Nic niby tu nie zmienione, 
a jednak pozamieniane. 
Niby nie przesunięte, 
a jednak porozsuwane. 
I wieczorami lampa już nie świeci. 

Słychać kroki na schodach, 
ale to nie te. 
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk, 
także nie ta, co kładła. 

Coś się tu nie zaczyna 
w swojej zwykłej porze. 
Coś się tu nie odbywa 
jak powinno. 
Ktoś tutaj był i był, 
a potem nagle zniknął 
i uporczywie go nie ma. 

Do wszystkich szaf się zajrzało. 
Przez półki przebiegło. 
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło. 
Nawet złamało zakaz 
i rozrzuciło papiery. 
Co więcej jest do zrobienia. 
Spać i czekać. 

Niech no on tylko wróci, 
niech no się pokaże. 
Już on się dowie, 
ze tak z kotem nie można. 
Będzie się szło w jego stronę 
jakby się wcale nie chciało, 
pomalutku, 
na bardzo obrażonych łapach. 

I żadnych skoków pisków na początek."

Właśnie tak.. Może się w końcu uda. Do końca. Rozpływam się przy Nim. Kompletnie nowa jakość relacji, uczuć, rozmów, bycia.. Wpadłam po uszy. Z pełnym spokojem, bo co złego może się nam przydarzyć? Mimo iż znam go całe swoje życie jest dla mnie kompletnie nowym człowiekiem. I kocha mnie! Kocha, kocha, kocha…

Kocham.

Dwanaście godzin pracy ciągiem. Właśnie skończyłam i w gruncie rzeczy powinnam być zniechęcona do komputera. Ale tu teraz tak fajnie. Nosowska skrzeczy, miałczy i mruczy. Papieros dogasa (Tusi nie ma). Ciemno i ciepło.
Ostatnio pisałam o rozsądku a okazało się, że on potrafi się zagubić gdzieś. Przysiada w kącie, udaje, że go nie ma. I wtedy można spostrzec, że on nie zawsze potrzebny. Że życie ma dla nas scenariusz o którym nam się nie śni. Że przewidywania, że oczekiwania, że pewności różne.. A figa!
W noc sylwestrową miałam spać smacznie. Bo tak. Bo mi się nie chciało i po co i na co i bez sensu (sic!). A było tak:
Wsadziłam się w piękną czarną sukienkę, wykończoną subtelną koronką, wsunęłam w kok wsuwki, umalowałam się. Najpierw zrobiliśmy kolację (łosoś pieczony, brokuły z prażoną dynią, chrupiące bagietki). Ja gotowałam i doprawiałam, on zapalał świece i pilnował tego bym nie była spragniona. Najedzeni i zadowoleni przytuliliśmy się na kanapie. Kominek sobie strzelał, Pretty Woman sobie w tiwi leciało. Ja wzdychałam i popiskiwałam przepełniona treścią obrazów, on popatrywał na mnie i uśmiechał się pod nosem. Koło 23 wyszliśmy spacerem do znajomych i zanim się spostrzegliśmy wracaliśmy już ubawieni o 4:30 do domu. Było cudownie. Nowy rok do południa przegadaliśmy w łóżku, potem do wieczora siedzieliśmy u mojej mamy. I rozum nie ma tu nic do rzeczy. Nic się nie da zaplanować w życiu uczuciowym. I mimo iż słucham właśnie sentymentalnych piosenek to jestem szczęśliwa. Tak spokojnie szczęśliwa. I radosna. I sama nie wiem jeszcze co.
Co za wspaniały początek roku :) 

.."gada woda i sitowie, że my mamy się ku sobie"....

Jeszcze jest za wcześnie bym się uspokajała. Nie dla mnie związek z rozsądku. Niech jeszcze coś poczuję. Niech mnie szarpie. Niech zapłonę. Niech się stanie...

[Kocham tę dziewuchę. To, co się dzieje od 4: 52 to jest koniec. Na drobne kawałki mnie rozpieprza. Oiecką uwielbiam za teksty ale dramaturgia którą stworzyła Nosowska mnie zniszczyła.]

Wiatr wiejący mi w plecy przygiął je do ziemi. Ramiona mam takie ciężkie. Zmęczenie. Ale zupełnie nowe. Głowę mam lekką, uśmiecham się do swojego domu, rozdrażniona bywam, ale rzadziej. Tylko jeszcze głupota ludzka czasem mnie rozpala. Mam ochotę naprawić świat cały. Idiotka. Kto dziś tego potrzebuje?
Małymi kroczkami projektuję i wprowadzam zmiany w domu. Siedziałam cicho i nic tu nie pisałam, ponieważ rozszarpana na dwie części przez remont i konkurs nie miałam sił. W przypływie jakiejś absurdalnej, obłąkańczej i kompletnie bezsensownej myśli postanowiłam własnoręcznie doprowadzić kuchnię do stanu "jak-ja-kocham-to-miejsce". Sufit zerwałam, zaszpachlowałam gdzie było trzeba, gładzią zaciągnęłam, dotarłam, pomalowałam, tapetę w różowe różyczki zawiesiłam, stolik zawisł (tworząc kącik do kawy i szybkiego śniadania), blat się nowy pojawił i jest.. jest cudnie! W końcu powieszone zostały obrazy, które stały od dwóch lat kurząc się, i czekając na swoją kolej. Nowy stolik do salonu też się zmaterializował.
W połowie tego szału, pomiędzy docieraniem a malowaniem sufitu zaczęłam wątpić we wszystko. Tylko włosy mi się spodobały. Całe zasypane pyłem, sztywne i twarde optycznie zwiększyły swą objętość. Siedząc na schodkach przed domem, i paląc nie-wiem-już-którego fajka, z farbą pod paznokciami poczułam, że to jednak jest szczyt debilizmu. Po cholerę babie się za to brać? HA! I teraz już wiem po co! Ano po to, żeby dziecko wtupało w środek poodcinanych resztek tapety, zadarło opatrzoną w tabun długich kudłów (do pupy) głowę i zawyło z radością: "Mamusiu, jak pięęęknieee!"
Teraz pozostaje mi tylko parapetówę-kuchenną zrobić.
Wejściówki w postaci kwiatów doniczkowych składać należy na ręce Pani Domu.
A tak serio, to odczuwam silną potrzebę wychylenia z kimś butelczyny wytrawnego.

"Nigdy nie kłóć się z głupcem, ludzie mogą nie dostrzec różnicy"

Szapocznikow mnie wzrusza niezmiennie. Pobudza wyobraźnię. I kolejny przykład tego jak docenia się wybitnego artystę. Długo po jego śmierci.

"Lampy - usta" abażury Aliny Szapocznikow,ok. 1966 r. Fot. Charles de Borggraef

a z gliny ulep mi kobiety prostej twarz...

Dziś był ten poranek. Ten wymarzony, wyczekiwany, pierwszy. Wsiadłam rano na rower, okręciłam się różowym szalem, założyłam granatowy płaszcz i ruszyłam po razowca na śniadanie. Słońce nieśmiało wyciągało promienne ramiona do ziemi, chłód poranka różowił mi policzki gdy wtem ! poczułam zapach pierwszego dymu z komina. To z tego malutkiego domku, gdzie rosną spóźnione słoneczniki. Ruda przeleciała 3metry przed moim kołem. Wszechogarnia zapach liści. Mam ochotę położyć się na ziemi i wdychać ten zapach. Marzy mi się piękny, gruby brulion. (widziałam nową kolekcję moleskine, ehh..) Zaczynam nowe. Czuję w sobie siłę, pęd do zmian, na lepsze. Pragnienie nowej jakości życia. Wytłumiłam ciemną stronę, łapię wiatr w żagle. Zaczynam doceniać te elementy codzienności, na które spuściłam ostatnio zasłonę obojętności. Blask Tusiakowych włosów pod szczotką(dokładnie  takich samych jak moje), miękkość bluzki zakładanej na nagie ramiona, sprężystość skóry, smak herbaty, napięcie mięśni, zamyślone pojrzenie dziecka za oknem, zapachy, dźwięki, obrazy. Codzienność nigdy jeszcze nie miała dla mnie tylu odcieni.

Spadają liście, wszędzie pełno żołędzi a ja szukam kasztanów. Drzewa chorują, troche jak ja ostatnio. Ale czuję, że nadchodzi lepszy czas. Jesień zbawczo na mnie wpływa. Dziś jadąc na rowerze przez alejki zasypane liśćmi poczułam, że jest mi dobrze. I znalazłam kasztan. Z kolcami. Był na pół rozłupany, toteż przy niewielkim wysiłku wyłuskałam idealnie gładki, chłodny, brązowy kształt. I jechałam z nim w dłoni, uśmiechając się do siebie. Zmarzłam i zapragnęłam ciepłej zupy. Moja kuchnia jedynie wie, jak dawno nie gotowałam zup. Jeśli tak jak ja, macie ochotę na gorącą, rozgrzewającą gęstą zupę-krem to dzielę się poniżej dzisiejszym pomysłem. Z tego co miałam pod ręką.

Wyciągamy rosołowe, wrzucamy do garnka i zalewamy wodą. Gotujemy. Gdy woda zrobi się gorąca wsypujemy sól. [KAŻDY powinien mieć rosołowe w domu. ZAWSZE :P A jeśli nie ma to zakupuje kawałki kurczaka, tłuste. Ja wybieram korpusiki na wywar.] Jak się mięsko zacznie rozpadać wyławiamy je i na to konto wrzucamy obranego, pozbawionego pestek i pokrojonego w kostkę kabaczka, pokrojoną w grubą kostkę cebulę, i dwa ząbki czosnku. Czekamy aż kabaczek porządnie zmięknie. Wyławiamy, wrzucamy do blendera, miksujemy z 150ml wywaru. Dorzucamy łyżkę masła (można pominąć) i kostkę serka topionego (tego co to ciężko go wyjąć z papierka). Przelewamy z powrotem do pozostałego w garnku wywaru (który radośnie bulgocze na małym ogniu). Następnie do blendera wrzucamy zawartość puszki z pomidorami. Miksujemy, dodajemy do garnka z kabaczkiem i spółką. Trzeba zagotować całość. Dodajemy pieprz, paprykę ostrą (ale nie chilli, zaufajcie mi), imbir (jeśli mamy por ręką świeży to ścieramy go odrobinę, tak z 2-3mm, jeśli mamy sproszkowany to wrzucamy solidną szczyptę ;) ),pół małej łyżeczki cukru, próbujemy i dodajemy co nam się podoba. Mi najlepiej takie zupy smakują w kubku z grzankami.

Tuśka zjadła już ze smakiem swoją kaszkę. Zrobiłam sobie kanapkę. Z żółtym serem. Polałam ketchupem. Niam niam..
-Co masz?
-Kanapkę.
-A co ty tam na niej namalowałaś tym ketchupem?
-Nic. Tak pacnęłam.
-Acha. A wygląda jak ciężarówka, wieesz?
-Uhm..
-Mamusiu, a wiesz.. ja widziałam taką reklamę
-Uhm..
-I na niej były dzieci w szkole, i one sie uczyły alfabetu. I było "A" jak... arbuuuuuz! (dumna mina)
-Uhm.. Suuuper.
-No, i potem tam była taka dziewczynka i ona powiedziała "podziel sie posiłkiem"
-Taak? (bez entuzjazmu)
-Tak. I trzeba się dzielić. Ty też powinnaś się dzielić.
-Uhm, a zkim?
-Ze mną! Daj gryza..

Potrzebuję na gwałt około dziewięćdziesięciutrzech kilogramów gliny rzeźbiarskiej.

Może być już ukształtowana.

Kurwa.
[Miałam nie przeklinać.]

Trochę tęsknię.

Układając głowę na wieczornej poduszce, wypełniałam się dobrą myślą. Planowałam dzień następny z zapałem i polotem. Czarną satynę snu, która miała przynieść ukojenie i wypoczynek poprzecinała bezsenność. Obudziłam się po dwóch godzinach zmęczona. Czekałam patrząc na zegar.

Przeszłam przez zagraconą kuchnię do łazienki, w której wanna i umywalka oślepiły mnie na wstępie perfekcyjną bielą. Jak już coś robię to musi być idealnie. Fokusuję się na tych elementach i to przynosi mi spokój. Staram się nie dostrzegać bałaganu poza łazienką. Od trzech dni jadam śniadania. Razowy z soją, prawdziwe masło (83%), pełnotłuste do kawy. Centralnym elementem domu stała się kanapa. Jest nienasycona. Ledwo dotknę jej swoim ciałem-już otacza mnie, wchłania, kusi poduszkami, daje sen. Ołowiane ciało i umysł dają się łatwo złapać.

Ruda codziennie przed ósmą przebiega mi drogę. Zatrzymuje się na chodniku, chwilę mierzy mnie i Tuś. Potem wskakuje na furtkę, rzuca drwiące spojrzenie machnąwszy kitą nad tabliczką „UWAGA ZŁY PIES” i znika. Zazdroszczę Rudej.

popadła znów

w swoje wegetatywne istnienie;

nie sięgała wzrokiem poza ten ciasny horyzont,

Tyle tygodni, miesięcy, tylelattyle.. Podstępna choroba. Leczona epizodycznie. O-bja-wo-wo.
Siła charakteru bezsilna wobec.

"Zmieniłaś się".
To-nie-ja-to-ona.
Moje życie składa się z trzech etapów. Występują naprzemiennie.
Dwie skrajności a pomiędzy nimi ocean spokoju.

Sinusoida.

Mimo silnej presji społeczeństwa w gruncie rzeczy jestem chyba jednak grzeczną dziewczynką i czas się do tego przyznać. Bezsenność przetrzymała mnie do pierwszego porannego promyka, który przedzierał się przez zasłonięte okna. Gdybym była niegrzeczną dziewczynką, to o drugiej nad ranem nie odmówiłabym porządnego zaciągnięcia się specyfikiem, który zazwyczaj mnie usypia zamiast pobudzać.

Telefon mi się zepsuł, budzik nie zadzwonił, dziecko prawie się spóźniło do przedszkola.. Prawie bo w efekcie wcale do niego nie dotarło. Samochód stoi sobie grzecznie na kapciu, a koło zapasowe spuściło z siebie powietrze, nie uprzedzając mnie o tym.

Grzeczna dziewczynka zaklęła na to siarczyście, wyciągnęła dziecko z samochodu i miętusa z paczki. Dziecko wsadziła do domu a miętusa do ust i zaciągnęła się bez przyjemności. Poniedziałek. Nowy tydzień czas zacząć. Si-wi sobie powysyłam, a co. Niech mam.

Miałam się zabarykadować w domu i nosa nie wystawiać. Udawać, że umarłam i że mnie nie ma. Ale tak się strasznie zezłościłam sama na siebie, na to moje skamlenie, marudzenie, narzekanie, wyjcowanie itp. bez rozsądnej przeciwwagi, że położyłam w środku dnia Tusialindę spać i zaraz ją budzić będę, bo w planie jest siedzenie na Saskiej i podpatrywanie stadionowych iluminacji podlewane sokami i napojami gazowanymi. Kanapki z nutellą będą też. I na znak, że mi się humor przestawił na kompletnie inną stronę to ja zostawiam muzyczny kawałek kompletnie nieklasyczny i małosmyczkowy. Niedżezowy. I to nie o słowa chodzi, tylko o tych chłopaczków. Jak ja bym chciała mieć naście lat i ten luz w oczach TU

Ciężko jest pisać pod wpływem silnych emocji i wzruszeń ale postaram się. Muszę tylko postarać się pozbyć obrazów które mam przed oczyma.. Mówiłam już o tym, że muzyka ma na mnie niesamowity wpływ. Może dowolnie zmieniać mój nastrój, śmiech przemieniać w łzy, refleksję w chwile ekspresyjnych szaleństw. Dziś zostawiam Wam utwór, który jest częścią soundtracku do filmu Jane Champion z 1993 roku. Mam na myśli „The piano”. Przyznam się Wam do czegoś, do czego jeszcze się nie przyznałam nikomu-nie widziałam tego filmu. Dostałam kiedyś płytę z soundtrackiem właśnie. Zabierałam ją ze sobą wszędzie w przenośnym odtwarzaczu CD. Myślę, że w dużej mierze to właśnie ta płyta ukształtowała moje gusta muzyczne. Nyman jest mistrzem, w każdym calu, a jego muzyka szarpie mną, rozrywa mi tętnice, pulsuje w gardle, rozpływa się na twarzy słoną plamą. Płytę ktoś mi podprowadził i teraz marzę o niej. Nie mogę złapać oddechu, pierwsze dźwięki tego utworu wyciągają ze mnie powietrze i do końca trzymają na bezdechu. Chyba obrazy które ukazują się poniżej są kwintesencją filmu. Głowna bohaterka jest niema, otwiera się przed światem używając instrumentu, ma córkę, zakochuje się i zdradza męża a ten wymierza jej potworną karę. Tylko nie wiem czy ona przez przypadek traci życie czy je sobie odbiera, bo jeśli to drugie to ja jej nie lubię jednak. Nie można zostawiać dziecka w taki sposób. Masochistycznie puszczam ten utwór w kółko żeby się porządnie wypłakać-już wyglądam jak panda, ale to nic.

Dwa dni temu zadzwoniła do mnie Sylwia.

S: Kasia, pamiętasz pewną naszą rozmowę? Jak marudziłyśmy, że nie jest dobrze? I powiedziałyśmy, że w końcu musi być lepiej, pamiętasz? I ja nastawiłam przypomnienie w telefonie ale nie wiem czy Ci o tym mówić.
J: Pamiętam. Jasne, że mówić. Co tam było w tym przypomnieniu?
S: Mam zapisane tak-Sylwia-zdrowy synek i dobra praca, Kasia:praca, studia, facet i plany na wakacje z Tusiakiem.
J: No pięknie.. A kiedy to było?
S: Rok temu. …

Za chwilę kończę dwadzieścia pięć lat. Nic nie rozumiem. Nie nadaję się do tego świata. Nie chcę nikogo widzieć w ten weekend. Miałam zorganizować jakieś przyjęcie ale jestem bez pieniędzy. Zepsuł mi się wyświetlacz w telefonie i ani nie odbieram smsów, ani nie mam dostępu do książki z numerami. Może i lepiej. Tęsknię za moją Córeczką. Popołudniami jakoś jest mało czasu na wszystko, a ja pragnę ucałować każdy jej mały paluszek. On niedługo wyjedzie stąd, i będę mogła wrócić do starego trybu życia.

..ewentualnie mogę uznać księcia z koniem.

Wszystko marność. Ja marność, ty marność/ on/ona/ono marność.

Mam kilka pytań. I żądam odpowiedzi. Bezwzględnie żądam.

Chciałam gdzieś dojść i się zgubiłam. Teraz nie bardzo już pamiętam jaki był cel i dlaczego wtedy skręciłam w prawo a nie w lewo, i czemu potem zamiast iść na przełaj polazłam po skarpie. Jakbym się obudziła w środku przedstawienia. Sufler drzemie w swojej budce, moi towarzysze na scenie są mocno spięci a widownia wyczekująco wbija we mnie wzrok. To chyba oznacza, że czas na moją kwestię. Improwizuję. I najgorsze jest chyba to, że wszyscy o tym wiedzą. Wpadam w popłoch i chcę uciekać ale nie bardzo mam gdzie. Jakbym była na schodach Penrose’a.